من و تو
هرچه او خواست همان من باشم
عشق او عمر او جون او من باشم
تو مقدسی مثل عبادتم،تو را دوست دارم مثل سعادتم به تو محتاجم و احتیاج من عادته نمیشه ترک عادتم تو نمای کامل صداقتی،واسه من همیشه در نهایتی لذت تلاوت یه آیه ی دلنشینه از تو هر حکایتی مثل نوری،نوری خالی از غبارمثل خواستن،خواستن دیوانه وار مثل یه عقیقه پاکی و بی نظیر اما در دسته منه بی اعتبار تو برای من عزیزترین کسی،گل بی عیبی که دور از دسترسی تو گرانبهاترین عقیقه ای،از تو غافل نمی شوم دقیقه ای...
به روز های وهم آلود روزگارم مینگرم و در اندیشه ی سردی فرو میروم :
در پی شعله ای گرم و لطیف صفحات روزگارم را ورق زدم
در آن سرما نوری گرم صورتم را نوازش کرد نزدیک تر شدم و سوختم
در چند ورق پایین تر به جستجوی مرهم میگشتم که در کوچه پس کوچه های
تاریک ابهام سر در گردان شدم
سلاحی جز حسرت ندارم و کسی جز خودم این جا نیست تا سلاحم را
بر پیشانیش بگذارم
ساده بگویم:
حسرتا که نه آرامش را لمس کردم ونه طعم آزادی را چشیدم
و ازعشق تنها سوختن و سوزاندن را آموختم
سبـــوی کـــام مـــــرا گریــه در گلوست هنوز
صفا شــــــد آیـنــــــه و آه را مــیـــــانه و آه
ز دست آینـــه رویــی که کینــــه جوست هنوز
تـــنور لالــــــه زشــبنم فـــرو نشــست و مرا
بــه دل زلالــــه رخـــــی داغ آرزوســت هنـوز
مشـــو زچشـــــــم ترم ای سرشک نقش نگار
خــــدای را که شقایق به طــرف جوست هنوز
رواق منظــــر مــردم هــــلال ابرویــــی است
نگـــاه ماست که در کار جستجــــــوست هنوز
هنـــوزم آرزوی دوســت بـــرنداشتـــــه دست
ز دست شـــــد دل و در آرزوی اوســـت هنوز
همــــان به چشم ترم نقش روی دلکش توست
بهــــار طی شد و گل در کنـــــار جوست هنوز
تــو را هنـــوز ســـر گفتگــــوی با من نیست
که از مـــن و تو در آفــــاق گفتگــوست هنوز
چـــو آبـــروی تو بود اشک من نـــــریختمش
چـــو غنچـــه پردگی از پاس آبـــروست هنوز
من از تـــو گل به تماشـــای خنده شادم و بس
رقیب سفلــه به ســودای رنگ و بوست هنوز
کســـی به لعــــل تــواش داده نسبتــی وقتــی
ز شـــوق پستـــه نگنجــــد میان پوست هنوز
کسی نمانـــــد که دشمــــن ز دوسـت نشنـاسد
تویـی و من که به هم دشمنیم و دوست هنوز
به جـــای من همه جز نیکــویی نخـواهی کرد
بیا که زشت تـــو در چشم من نکــوست هنوز
او می خواهد کارش را ول کند و به درسش ادامه دهد
او میخواهد روزی دکتر شود وشاید هم بالاتر
من هم آرزو داشتم روزی دکتر بشوم
اما از وقتی که جوهر خودکارم تموم شد
و کسی هم پولی برای خرید جوهر به من نداد
و هیچ حمایتی هم از طریق دکتر ها نشدم
من به ناچار به کمتر بسنده کردم
اما امیدوارم با عنایت دکترهای ما روزی هم شهاب ما دکتری شود
تو اومدی توی این زندگی هموار و بدون دوست داشتن و منتظر بودن برای یک دست پر از محبت سرنوشت زیبا و پر از امیدی نوشتی
بله اومدی دنیای منو پر از احساس با تو بودن کردی ، پر از حرفهای نا گفتنی ، پر از خاطره ، پر از دلتنگی پر از محبت های سبز ماندنی پر از ...
چه روزهایی بود ...
هر گز باورم نمیشه هرگز یادم نمیره بهار سبز میونمون تبدیل به پاییز زرد رنگ غم انگیز شده
یادت میاد آسمون غرق در شادی بود الان چی؟یادت میاد همش میگفتی تا من هستم نمیزارم غمگین باشی اگرم غمگین شدی من سنگ صبورت میشم
حالا کجایی ؟ کجایی میخوام غم و غصه هامو برات بگم میخوام بگم از آسمون فقط غم میریزه میخوام بگم چرا اونی که دوسش داشتم با من اینکارو کرد
دیگه دلتنگم دیگه بریدم بیا ببین سرنوشتی که داشتی واسم با چه ظرافت و دقتی مینوشتی حالا خط خطیش کردی
روز تولدت بود از صبح همش میخواستم باهات تماس بگیرم ، بیام پیشت ولی با اون حرفای تو من چطور میومدم اخه چیکار کردی با این دل ؟!!
دیگه موندم چی بگم ...
تولدت مبارک۱۵/۱/۱۳۶۳ بهار
نظر شما چیست ؟
این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...
من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم چرا می دانستم که در این وادی ، عشق و صداقت مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم
و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ...
تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی ، اولین مهمان تنهایی هایم بودی...
روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...
زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم...
هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ...
دوست داشتم برق چشمانت را مرهمی کنی بر زخمهای دلم اما لیاقتش را نداشتم....
مدتها بود که به راه های رفته... به گذشته های دور خیره شده بودی ...من تک و تنها پارو می زدم و دستهایم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود... تحمل کردم ... هیچ نگفتم چون زندگی به من اموخته بود صبورانه باید جنگید ...
به من اموخته بود که در سرزمینی که تنها اشک ها یخ نبسته اند باید زندگی کرد...
اما امروز دریافتم که حجمی که در قایق من نشسته بود جز مشتی هیچ چیز دیگری نبود...
و ای کاش زود تر قایقم را سبکتر کرده بودم...
با این همه... بهترینم دوستت دارم ... هرگز فراموشت نمی کنم...
هیچ کس این چنین سحر امیز نمی توانست مرا ببرد آنجایی که مردمانش به هیچ دل می بندند با هیچ زندگی می کنند به هیچ اعتقاد دارند و با هیچ می میرند!
چشمای منتظر به پیچ جاده دلهره های دل پاک و ساده ، پنجره ی باز و غروب پاییز نم نم بارون تو خیابون خیس .
یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من میکوبه سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه ، غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده...
چشمای منتظر به پیچ جاده دلهره های دل پاک و ساده پنجره ی باز و غروب پاییز نم نم بارون تو خیابون خیس .
یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من میکوبه سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه ، غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده...
تو ذهن کوچه های آشنایی پرشده از پاییز تن طلایی تو نیستی و وجودم و گرفته شاخه ی خشک پیچک تنهایی!
یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من میکوبه سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه...
غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده...
تو ذهن کوچه های آشنایی پرشده از پاییز تن طلایی تو نیستی و وجودم و گرفته شاخه ی خشک پیچک تنهایی!
یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من میکوبه سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه...
غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده...
سنگ در برکه می اندازم و می پندارم ، با همین سنگ زدن ماه به هم می ریزد ،
کی به انداختن سنگ پیاپی در آب می توان ماه را از حافظه آب گرفت؟!...
